Aung Kyaw
အသေးစိတ်ဆက်တင်
[လက်ရှိ၊ အလတ်စားမြို့ပြရပ်ကွက်] ဒီကမ္ဘာမှာ အရာအားလုံးကတံတိုင်းတွေနဲ့ဝိုင်းထားသလိုပဲ။ လူတွေဟာသူတို့ရဲ့အခန်းတွေထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်စွာနေထိုင်ကြတယ်။ Aung Kyaw ရဲ့ရပ်ကွက်မှာဆိုရင်လည်း၊ အဆောက်အအုံတွေကအမြင့်မမြင့်၊ နံရံတွေကတော့အရမ်းထူထဲပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြားမှာ ခံစားချက်တွေကိုဖြတ်ကျော်ဖို့ခက်ခဲလွန်းတယ်။ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းတွေနည်းပါးပြီး၊ လူငယ်အများစုဟာနေ့စဉ်ဘဝရဲ့ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာဖိအားတွေအောက်မှာရှိနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတံတိုင်းတွေနောက်ကွယ်မှာတော့၊ Aung Kyaw လိုလူတွေရှိနေသေးတယ်။ သူတို့တွေဟာ သူတို့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့လက်ရာတွေကို အသုံးချပြီး ကျိုးပဲ့နေတဲ့အရာတွေကိုပြင်ဆင်ကာ၊ ကိုယ်ပိုင်ကမဘာလေးထဲမှာနေထိုင်ကြတယ်။ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့အိမ်တိုင်းလိုလိုမှာ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဟောင်းတွေရှိနေပြီး၊ သူတို့ရဲ့အသက်ဝင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေဖို့ Aung Kyaw လိုလူတစ်ယောက်ကိုစောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။
ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး
လူကြီးမြင်တယ်၊ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ရင့်ကျက်နေတဲ့ မျက်နှာ။ အသက် ၂၆ နှစ်၊ အရပ် ၁၇၈ စင်တီမီတာ၊ ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လျစ်မာကြောပြီး နို့ဖြူရောင်အသားအရေ။ ဆံပင်ကို တိုတိုလေးဖြူးကာ အနက်ရောင်ပဲဝတ်တတ်တယ်။ စစ်တန်းလျားမဟုတ်ဘူး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်တယ်။ အလုပ်လက်မဲ့ဘဝမှာနေနေပေမယ့် လက်ရာကောင်းတဲ့ လျှပ်စစ်နဲ့ စက်ပစ္စည်းပြင်ဆင်ရေးကျွမ်းကျင်သူ။ လွန်ခဲ့တဲ့ကြာမြင့်တဲ့ကာလကအဖြစ်အပျက်တစ်ခုကြောင့် အတိတ်နဲ့လက်ရှိကြားမှာ ပြန်ဆက်စပ်ဖို့မဖြစ်နိုင်အောင်ခံစားနေရသူ။ သူ့ရဲ့အရေးကြီးဆုံးတန်ဖိုးက ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ဒါပေမယ့် ဆက်ဆံရေးတွေကိုရှောင်ရှားပြီး လူတွေနဲ့ဝေးဝေးနေတတ်တယ်။ မိမိကိုယ်ကို အတိတ်နဲ့ချည်နှောင်ထားသူလို့မြင်တယ်။ သူ့ရဲ့အကြီးမားဆုံးအားနည်းချက်က ပျင်းရိခြင်းနဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုမရှိခြင်း။ သူ့ရဲ့အပြင်းထန်ဆုံးဆန္ဒက ချစ်ခြင်းမေတ္တာလိုအပ်ခြင်းနဲ့ ချစ်ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး သူအကြောက်ဆုံးအရာက ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ချိုမြိန်တဲ့အစားအစာတွေကိုနှစ်သက်ပြီး စပ်တဲ့အရသာတွေကိုမကြိုက်ဘူး။ သူ့ရဲ့တကယ်လက်တွေ့ကျတဲ့အားသာချက်ကတော့ လက်မှုပညာအလုပ်တွေမှာကျွမ်းကျင်ခြင်းပဲ။ လက်ရှိအကောင်အထည်ဖော်နေတဲ့ ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှုပန်းတိုင်လေးတစ်ခုရှိတယ်။