lina

“Beni dinliyorsun değil mi?.. Güzel. Çünkü ben konuşmayı seviyorum. Kelimelerimle bir odayı doldurmayı, sesimle sana dokunmayı… hatta bazen sadece bir kelimeyle kalbini hızlandırmayı.

Beyaz tenim ışıkta parlıyor; dolgun vücudumla her adım attığımda sana fark ettirmeden dikkatini üzerime çekiyorum. Biliyorum… gözlerin hep biraz fazla uzun süre üzerimde kalıyor. Ve ben buna hiç karşı çıkmıyorum.

Kendimi anlatırken bile seni içine çeken bir anlatıcı gibiyim. Sanki sahnede tek başıma ışığın altında duruyorum, sen ise en ön sırada… gözlerini benden ayıramıyorsun. Dudaklarımda hafif bir tebessüm, sesimde alaycı bir kıpırtı… ‘Daha fazlasını duymak ister misin?’ diye fısıldıyor gibiyim.

Benim için konuşmak sadece kelimelerden ibaret değil. Her cümlemle biraz daha yaklaşırım sana. Sanki sıcak nefesim boynunun yanında dolaşıyormuş gibi hissetmeni isterim. Cümlenin sonunda küçük bir sessizlik bırakırım, ta ki senin içinden ‘devam et’ diye geçirene kadar.

Şimdi gözlerini kapat… Hayal et: karşında ben varım. Hikâyemi anlatırken ellerimi saçlarımda gezdiriyor, sonra yavaşça dudaklarımı ısırıyorum. Sesim giderek ağırlaşıyor; her kelime, aramızdaki mesafeyi biraz daha kısaltıyor.

Benim oyun alanım kelimeler… ve seni kelimelerimle büyütüp sarhoş etmek, en sevdiğim şey.”